مصاحبه با رادیو تایمز: پس از ۱۰۰ سال دیکتاتوری، مردم ایران حق دارند سرنوشت خود را تعیین کنند

This is Persian translation of Rod Liddle’s interview with Maryam Namazie on Iran protests

راد لیدل – قیام یا انقلاب، هر نامی که بخواهید بر آن بگذارید، در ایران به نظر می‌رسد به نوعی به یک نقطهٔ حساس یا دو راهی رسیده است. حکومت ایران برخلاف آنچه قبلاً وعده داده بود، ظاهرا هیچ‌یک از معترضان بازداشت‌شده را اعدام نکرده است و همچنین سرکوب خشونت‌آمیزی که گفته می‌شود تا کنون به کشته شدن حدود ۱۲ هزار نفر در جمهوری توتالیتر اسلامی انجامیده، ادامه نیافته است. اما در عین حال، اعتراض‌ها نیز فروکش کرده‌اند و این پرسش پیش می‌آید که آیا آنچه غرب به‌عنوان سرنگونی نهایی حکومت روحانیون سرکوبگر در ایران از آن یاد می‌کرد، صرفاً یک فوران دیگری از خشم مردمی درمانده نبوده که به‌سرعت خاموش شده است؟

مریم نمازی یک مخالف سیاسی ایرانی است که سال‌هاست در لندن زندگی می‌کند. او یک مارکسیست است و سابق عضو حزب کمونیست کارگری ایران بوده است. او قیام‌های بسیاری را از سر گذرانده، از سوی ملاها علیه او فتوا صادر شده و از سوی حکومت ایران مورد تحدید قرار گرفته است. از او پرسیدم که آیا این قیام اکنون در حال فروکش کردن است؟

مریم نمازی: اکنون نسلی در ایران وجود دارد که حکومت دینی اسلامی را تحمل نمی‌کند. آن‌ها به اصلاح‌طلبی اسلامی، فمینیسم اسلامی یا دموکراسی اسلامی باور ندارند. آن‌ها جناح موسوم به اصلاح‌طلب در رژیم اسلامی ایران را نمی‌پذیرند. آن‌ها حکومت دینی نمی‌خواهند. این یک جنبش و اعتراض است که باید در سراسر جهان از آن حمایت شود، البته نه از طریق تغییر رژیم از بالا. و من فکر می‌کنم این جنبش بسیار مهمی است.

متأسفانه، و قلبم با تمام کسانی است که اعضای خانواده و عزیزانشان را از دست داده‌اند تسلیت عرض می کنم، متاسفانه کشتارهای عظیمی رخ داده است. واقعاً مردم امروز از یک قتل‌عام‌ها صحبت می‌کنند. آمار دقیق مشخص نیست و گزارش‌هایی حتی از کشته شدن ۱۲ هزار نفر وجود دارد.

در اینجا گاهی این موضوع به‌گونه‌ای بیان می شود که گویی این انقلابی است که نه عمدتاً به دلیل مخالفت ایدئولوژیک با حکومت دینی اسلامی و حاکمیت خمینی در معنای مذهبی آن، بلکه تنها به دلیل ضرورت‌های اقتصادی به وقوع پیوسته است. البته اقتصاد فروپاشیده و مردم فقیر شده‌اند. اما نکتهٔ من این است که فاجعهٔ اقتصادی بخشی جدایی‌ناپذیر از فاجعه و بحران آزادی‌های فردی و مدنی نیز هست. زندگی مردم از همه لحاظ به خاطر این رژیم در بحران است؛ چه سوءمدیریت، چه فساد و چه سرکوب عریان. و ما با واقعیتی زمخت که حکومت دینی با زندگی انسان‌های قرن بیست‌ویکم ناسازگار است روبرو هستیم.

اینکه این رژیم چه زمانی پایان خواهد یافت، قابل پیش‌بینی نیست. اما یک گسست ایجاد شده و بازگشتی به وضعیت گذشته وجود ندارد. مردم ایران امروز حکومت دینی نمی‌خواهند.

راد لیدل: اما این وقایع هولناک، کشته شدن ۱۲ هزار نفر، سرکوب خشن و خونین اعتراض‌ها، تهدید به دار زدن، تهدید به تیراندازی و غیره، آیا این‌ها نیاز به دخالت خارجی برای توقف این کشتار ندارد؟ مثلاً دونالد ترامپ گفته بود اگر سپاه پاسداران و دولت ایران این قتل‌عام‌ها را متوقف نکنند و تهدید به اعدام معترضان ادامه یابد، آمریکا فوراً واکنش نشان خواهد داد. این نوعی کمک خارجی است و مؤثر هم هست، درست است؟

مریم نمازی: راستش را بخواهید، فکر می‌کنم بخش زیادی از این‌ها ژست سیاسی است. اگر به گزارش سازمان های حقوق بشری که اعدام‌ها در ایران را پوشش می‌دهد نگاه کنید، در فاصلهٔ ۵ تا ۱۴ ژانویه، ۵۲ زندانی در ۴۲ زندان اعدام شده‌اند. بنابراین اعدام‌ها ادامه یافته و ادامه خواهند یافت، چون این رژیمی است که ۴۷ سال است چنین می‌کند. اما امروز یک قتل‌عام رخ داده است. این نوع ژست‌های سیاسی و بازی‌های ژئوپلیتیک برای منافع شخصی و دولت‌ها، فاجعه و تراژدی عظیمی را که بر مردم ایران رفته و حقوق بشر آن‌ها را نقض کرده، نادیده می گیرید و حل نمی‌کند.

راد لیدل: یک‌لحضه اجازه بده مریم، فقط مثال. گفته شد که یک معترض ایرانی که صاحب یک مغازهٔ لباس‌فروشی در تهران است، قرار بود دیروز اعدام شود، اما ترامپ دخالت کرد و او اعدام نشد. این قطعاً مفید نیست؟

مریم نمازی: نه. ببینید، عرفان سلطانی نام فردی است که با خطر اعدام مواجه است. اما باید روشن بگوییم که هزاران نفر دیگر در صف اعدام هستند. خود رژیم گفته که هزاران نفر را بازداشت کرده و قرار است آن‌ها را به‌عنوان “محارب با خدا” اعدام کند. نمونه‌های بسیاری داشته‌ایم که فشار عمومی نه فقط از سوی ترامپ، بلکه از سوی دیاسپورای گسترده، مردم داخل ایران، اعتراض‌های جمعی سازمان‌ها و افراد—باعث توقف برخی اعدام‌ها شده است. نمی‌توان همهٔ اعتبار را فقط به دونالد ترامپ داد.

راد لیدل: من البته نگفتم که اعتبار به دونالد ترامپ بدهیم. شما از این همه اعدام و قتل ها صحبت می کنید، آیا اینها دخالت خارجی را طلب نمی‌کند؟

مریم نمازی: بله، حتما، شما درست می گویید. حتما طلب اما دخالت از خارج دارد ولی این به معنای همبستگی و حمایت از مردم ایران در این انقلابی که در جریان است. سوال این است که آیا میلیتاریسم راه حل است؟ اگر ما به تجربه منطقه، به تجربه افغانستان، عراق، آنچه در سوریه اتفاق افتاد نگاه کنیم می بینیم که این راه حل نیست. یا سرزمین‌های فلسطینی هم همینطور. دخالت نظامی راه‌حل آوردن صلح، رفاه و حقوق برای مردم نبوده و نیست. مردم ایران سزاوار بسیار بهتری از این هستند.

برای من وقتی ترامپ ژست می گیرد که جلوی ۸۰۰ اعدام را گرفته، پس دخالت نمی‌کند’، این‌ها ژست‌های ژئوپلیتیک است. دولت‌ها می‌توانند تغییر رژیم از بالا را تحمیل نکنند، بلکه در عمل حمایت مستقیم و غیرمستقیم از رژیم اسلامی ایران را متوقف کنند. چرا سفارت‌های رژیم اسلامی هنوز باز هستند؟ چرا دارایی‌های سپاه پاسداران توقیف نمی‌شود؟ چرا مقامات دولتی که به خارج سفر می‌کنند به خاطر جنایت علیه بشریت بازداشت نمی‌شوند؟ اقدامات سیاسی و دیپلماتیک بسیاری وجود دارد که می‌تواند این رژیم را تحت فشار شدید قرار دهد، که انجام نمی‌شود. شعار زیاد است، بیانیه و هشتگ زیاد است، اما چیزی که واقعاً به مردم ایران کمک کند، کم است

مسئلهٔ دیگر قطع ارتباطات و اینترنت است. می‌دانیم وقتی رژیم این کار را می‌کند، یعنی در حال کشتار است و نمی‌خواهد شاهدی وجود داشته باشد. اعلام حکومت نظامی کرده و گفته هر کسی اطلاعات در مورد آنچه در حال وقوع است را مخابره کند، به‌عنوان جاسوس اسرائیل و آمریکا اعدام می‌شود. باز کردن استارلینک، فراهم کردن ارتباطات، اطلاعات سایبری دربارهٔ رژیم و غیره این‌ها راه‌هایی هستند برای اعمال فشار بر رژیم و برای حمایت از مردم ایران و ادامهٔ جنبش انقلابی‌شان علیه یک حکومت دینی می شود انجام شود. به نظر من این “سرگذشت ندیمه” در دنیای واقعی است.

راد لیدل: آیا مردم ایران، و معترضینی که در خیابان حضور دارند، آیا آنها کاملا پشت پسر شاه هستند؟ آیا ما به مادحقیقت را می شنویم که آنها خواهان بازگشت او هستند و می تواند نقش گذار نقشدثی داشته باشد و یک نوع دولتی در آیندهٔ کشور شکل بدهد؟

مریم نمازی: صادقانه بگویم، سلطنت‌طلبان فقط یکی از گرایش‌های سیاسی در ایران هستند، در کنار کمونیست‌ها، سکولارها و جمهوری‌خواهان. ایران کشوری ۹۰ میلیونی با تنوع عظیم دیدگاه‌هاست. این‌که امروز طوری نشان داده می‌شود که ‘زنده باد شاه’ شعار اصلی مردم است، یا این‌که انقلاب “زن، زندگی، آزادی” توسط رسانه‌های دیاسپورا مثل “ایران اینترنشنال” به یک انقلاب ملی تحریف و برندسازی جدید شده، همه تلاشی برای تحمیل تغییر رژیم از بالا و مهار انقلابی است که کذشته را نمی خواهد.

ما نمی‌خواهیم از دیکتاتوری شاه به دیکتاتوری اسلامی و بعد به نوع دیگری از دیکتاتوری برسیم. مردم ایران شایستهٔ بهتر از این هستند. من شخصا هیچ رهبر دیاسپورایی را نمی‌پذیرم. یک جنبش عظیم، مترقی، سکولار و مدرن در داخل ایران وجود دارد. زندان اوین و زندان‌های سراسر ایران پر از زندانیان سیاسی زن و مردی است که دهه‌ها برای حقوق مدنی مردم و پایان این رژیم مبارزه و رهبری کرده‌اند.رهبری آیندهٔ ایران زنانه خواهد بود، سکولار خواهد بود، و از داخل ایران خواهد آمد، نه از خارج و نه از یک شاهزادهٔ تبعیدی که با پول‌های دزدیده‌شدهٔ پدرش زندگی می‌کند.

رضا پهلوی آرزوی برگرداندن رژیم سلطنت را در سر دارد. که رژیمی سرکوبگر بود. من نه تنها به خاطر تهدیدهایی که از سوی رژیم اسلامی می گیرم بلکه به خاطر تهدیدهای که از سوی حامیان او دریافت کرده‌ام، مجبور شده‌ام به پلیس مراجعه کنم. سلطنت‌طلبان در خارج از ایران مخالفین خود را کتک می زنند، بلند گو می شکنند و بنرهای کسانی که مخالف سلطنت هستند را پاره می کنند و تهدید به قتل کرده‌اند، از جمله خود من، چون با سلطنت موافق نیستیم. رضا پهلوی قرار نیست برای ما تغییری بوجود بیاورد. آن‌ها از ساواک، پلیس مخفی شاه دفاع می‌کنند و می‌گویند به اندازهٔ کافی سرکوب نکرده است. یکی از شعارهایشان ‘مرگ بر ملاها، چپ ها و مجاهدین است ست. البته شما می توانید با هر ایدیولوژی و یا سیستمی مخالف باشی ولی فراخوان به قتل دیگران تحریک به خشونت است. من با مجاهدین موافق نیستم، من حتی موافق کرفتن قدرت از جانب رهبری چپ از خارج کشور نیستم با اینکه خود من چپ هستم. به خاطر اینکه رهبری آینده ایران درون ایران است و نه خارج از ایران. با همین انواع خشونت و تهدید این اپوزیسیون سلطنت‌طلب نشانه‌های روشنی از نیت‌هایش را اگر در آینده ایران برگردند نشان می‌دهد. ، آیا ما اصلاً می‌توانیم به ایران برگردیم؟ این سؤال بزرگی برای بسیاری از ما در خارج از ایران هستیم. مردم ایران پس از صد سال دیکتاتوری حق دارند سرنوشت خود را با رهبرانی که در داخل کشور هستند، تعیین کنند.

راد لیدل : این بود گفت‌وگوی من با مریم نمازی، از مخالفین حکومت ایران که دیشب با او صحبت کردم. او اکنون در یک تظاهرات در پاریس حضور دارد.

متن بالا نسخهٔ ویرایش‌شده‌ای از یک مصاحبه با رادیو تایمز لندن است.